ای همه هستی زتو پيدا شده                   خاک ضعيف از تو توانا شده

آن چه تغيیر نپذيرد تويی                            وآنکه نمرده است نميرد تويی

تا کرمت راه جهان بر گرفت                          پشت زمين بار گران بر گرفت

هر چه نه گويای تو خاموش به                     هرچه نه ياد تو فراموش به

غنچه کمر بسته که ما بنده ايم                    گل همه تن جان که به تو زنده ايم

دست از این پیش که دارد که ما ؟                       زاری از این بیش که دارد که ما ؟

چاره ما ساز که بی ياوريم                           گر تو برانی به که رو اوريم

نظامی